[205]. czasami.

jest ciężej niż zazwyczaj.

[204]. święto.

jak co roku odkąd Syn zawitał na świecie zrobiliśmy lampion z dyni.

lubię patrzeć na Niego, gdy cieszy się ze wspólnych działań.
a jeszcze bardziej cieszy mnie, że lubi w nich uczestniczyć.

i tak Giancarlo wieczór spędził na radosnym skakaniu po domu z przyśpiewką na ustach - świętujmy jeszcze Halloween, jest super, świętujmy jeszcze.
i choć właściwie nie wiem, jak mielibyśmy w naszym wymiarze świętować to święto (a choćbym nawet i wiedziała jak, to pewnie zrobiłabym wszystko odwrotnie, bo mało co mierzi mnie bardziej niż stadne uleganie komercji), to jednak świętujemy.
wycięliśmy z papieru upiorną maskę halloweenową do strasznego straszenia domowników.
jutro będziemy piec ciasteczka - pajączki wg przepisu gazetki Scoobie Doo.

[203]. między.

między jednym odcinkiem a drugim odebrałam wyniki hist.-pat.
w usuniętym żołądku - guz 3,5 cm + rozległy naciek na całość, ale we wszystkich usuniętych węzłach chłonnych czysto.

wracam kończyć pierwszy sezon.
a w przyszłym tygodniu trzeba będzie pomyśleć o złożeniu wizyty Ulubionemu Doktorkowi i o powrocie do chemioterapii.
ble.

[202]. sezon pierwszy.

przepraszam, ale zarobiona jestem.
przeprowadziłam się się na Wisteria Lane i nie mam czasu pisać.

[201]. powoli.

powoli wraca we mnie życie.
jak na razie muszę wybierać między siłą na umycie kilku talerzy a siłą do wykąpania Giancarla, no ale to już spory postęp: jest fajna alternatywa wobec półspania.

Niemąż wyprowadził mnie dziś po raz pierwszy na spacer.
poszliśmy na ryneczek.
a tam...
niespodzianka!!!
otworzono restauracyjkę sushi!

zatrzymaliśmy się na jedzenie.
wybrałam zupę miso i łososia w sosie teryiaki.
z zupy nie zjadłam na wszelki wypadek grzybów, ale algi pożarłam (ach, te krowie upodobania do zielonki), tofu oczywiście też.
łosoś doprowadził mnie do spazmów rozkoszy, więc gdy wróciliśmy do domu i wpadłam w pościel podrzemać po wyczerpującej wyprawie, śniło mi się, że jestem w tej restauracji i po kolei z menu zamawiam wszystkie pozycje.

obudziłam się z policzkiem przyklejonym do poduszki w wieeelkiej kałuży śliny.

jutro koniecznie chcę znowu tam iść.

[200]. muuuu.

obecnie głównym skutkiem ubocznym operacji jest niewyobrażalnie silny ból szyi, właściwie to chyba kręcz (pewnie skutek złego ułożenia podczas snu).
nieoceniony Niemąż, człowiek - ideał, mężczyzna - opoka, przytruchtał więc do domu w try miga z anatomiczną poduszką, która w połączeniu z dobrym chlupem Tramalu co sześć godzin i smarowaniem szyi rozgrzewającą maścią przynosi w miarę wymierną ulgę.

apetyt zaś dopisuje mi bardziej niż przed operacją.
zaczynam mieć wręcz podejrzenia, że włożono mi żołądek dorodnej krowy limousine - mogę jeść non stop.
teoryjka z jedzeniem co cztery godziny nie dotyczy mnie: jestem cały czas głodna, nic mi się nie zatyka, nie mam nudności, nie mam biegunki.
okaz zdrowia.

i tylko gdyby nie ta szyja...

[199]. pęd.

z każdym dniem obserwuję postęp w regenerowaniu się - zarówno na poziomie fizycznym jak i psychicznym.
(dziś, w ramach rygorystycznego przestrzegania diety półpłynnej, wciągnęłam plasterek wiejskiej podsuszanej i pół świeżej kajzerki z masłem).
przestałam już przesypiać całą dobę.
nie boli mnie rana.
daję radę już chodzić po domu bez trzymania się ścian.

nieprawdopodobny jest pęd organizmu do życia.

[198]. streszczenie.

21-10 wypisano mnie.

do dzisiejszego południa siedziałam (leżałam) u Babci B., potem Niemąż zabrał mnie do nas.
uczę się życia bez żołądka.
jedzenie papek, co dwie - cztery godziny.
picie niewielkiej ilości małymi łyczkami.

noc z 21 na 22 była koszmarem - efektem odłączenia od pompy z dooponowym przeciwbólowym plus szaleństwa głodnej trzustki wynikające z wyciągnięcia sondy dojelitowej.
przeżyłam.

jestem.
walczę dalej.
nie daję się.

[197]. rytm.

życie pacjenta w szpitalu ma swój rytm - każdy, kto był, wie.
trzeba odrobinę dobrej woli, żeby oswoić się z wenflonem, rurkami, zastrzykami, kroplówkami, drenami, sondami, cewnikiem (albo z dobową zbiórką moczu - cha, cha, cha - zamiast do wc sikamy do słoika i patrzymy czy tyle płynów wlata co wylata), opatrunkami, byciem traktowanym jak kolejne ciało bez duszy.

mnie jednak najbardziej zdumiewa i zaskakuje rutynowe branie prysznica przed obchodem i przed porannymi zleceniami, czyli koło piątej rano.

***

oddaliście dla mnie około sześćdziesięciu litrów krwi.
podczas operacji skorzystałam z trzech worków, po operacji przetoczono mi dwa worki.
ponownie - dziękuję.
pamiętajcie, że pomogliście tym samym nie tylko mnie, ale również innym chorym ludziskom.

teraz kolej na nowy czelendź: pomagamy Kasi.
http://kasioweopr.blogspot.com/
wpłacamy Jej kilka zeta, przecież nie musicie wyskakiwać z pensji ani odejmować szelestu przeznaczonego na jedzenie.
ot, wpłacacie ile możecie.

58 8589 0006 0000 0011 1197 0001
Caritas Archidiecezji Krakowskiej
ul. Ossowskiego 5, 30-656 KRAKÓW
z dopiskiem:
leczenie Katarzyny Figury


przelewy zagraniczne:
IBAN PL 58 8589 0006 0000 0011 1197 0001
kod swift: POLU PL PR
z dopiskiem:
leczenie Katarzyny Figury

i jeszcze jedna sprawa - za chwilę może i ja poproszę o to samo, kto wie.
albo ktoś z Was.

nie znam Kasi osobiście, kibicuję Jej netowo.
napiszę truizm - Kasia jest dla mnie bardzo ważna.
chciałabym, żeby tak samo ważna stała się dla mojej rzeszy Czytelników.
dziękuję.

[196]. heloł.

trudno pisać jak jest się tak bardzo okablowanym.

***

Adolf, moja szpitalna przytulanka, serdecznie Was pozdrawia.

[195]. jestem.

potwornie zmęczona.
ale jestem.

[194]. święto.

a kuku!
jestem!
bez żołądka i śledziony!

dziś, jak głosi fejsik, obchodzimy Międzynarodowy Dzień Minety.
oby nam się.

[193]. pierwszy dzień po operacji.

tego posta stworzyłam przed operacją i ustawiłam żeby został automatycznie wygenerowany przez bloggera.
jeśli wiesz co u mnie słychać, napisz.

[192]. dzień zero.

zdjęcie obok ukradłam z fejsbuka mojej przyszywanej Siostry i jednej z najpiękniejszych kobiet jakie znam.

ta pierwsza po lewej to ja.
tak wyglądałam 29 lat temu.
miałam wtedy pięć lat.
dokładnie tyle, ile mój Syn teraz.

ta zajmująca się na zdjęciu jedzeniem to moja Siostra, Marta.
jest teraz w pięknej ciąży.
pragnę Ją odwiedzić z Giancarlem gdy już urodzi Córeczkę.
termin porodu jest na styczeń.

i wiele jeszcze innych rzeczy chcę zrobić.

***

no to pa.

***
5.00
mierzenie temperatury.
mam 35,6.

7.30
łobchód był.

8.00
zmiana planów.
miałam być operowana o 11.00, kazali już iść.
to idę.

[191]. ja, Mongolia.

godzina 9.30

od chwili zadokowania się w szpitalu - czyli od dzisiejszego poranka - jestem jak Mongolia.
(...)
Niezależność
Mongolia jest najbardziej niezależnym krajem na świecie – nic od niej nie zależy.
(...)

a dokładniej rzecz biorąc jestem jak Szczecin w Mongolii - daleko, gdzieś gdzie jest niepokojąco niepewnie, nie zna się nikogo, a wrony zawracają.

czekam.

koło 14.00 ma przyjść anestezjolog.
życzmy mu żeby był brzydki, bo przy poprzedniej operacji Niemąż okropnie fukał, bo nieopatrznie Mu powiedziałam, że dusiciel był bardzo apetycznym ciasteczkiem.

godzina 10.00

zadzwonił ojciec dziecka poinformować mnie, że:

może jutro wróci z trasy (jutro to będzie futro, ugryzłam się w język i nie powiedziałam tego, uf)

i że jestem nierozsądna że nie chcę jutro wydać mu dziecka na nocowanie.

wyłączyłam dźwięk w komórce.

godzina 10.20

rozmościłam się.

podłączyłam neta, chodzę po fejsiku i piszę o dyrdymałach.

popsikałam salę i łazienkę perfumami, albowiem nie lubię smrodku pacjentów.

jem śniadanie, które przytargał mi z sklepiku Niemąż, bo pani pielęgniarka powiedziała, że środek na przeczyszczenie (taki przygotowujący do operacji, czarming sprawa, n'est-ce-pas?) dostanę dopiero popołudniu.

godzina 10.30

przyszedł ksiądz zapytać się o spowiedź i o komunię świętą.

odmówiłam.

godzina 10.40

przyszła pielęgniarka pobrać krew do morfologii.

nie odmówiłam.

godzina 12.00

przyszła Babcia B.

ściągnęłam nowego itunesa.

słuchamy pinacolady.

godzina 12.30

ekg.

wyszło książkowo - powiedziała pani pielęgniarka.

godzina 13.00

dusiciel okazał się być kobietą.

w moim wieku, może nawet młodszą.

nawet niebrzydka.

godzina 14.00

pielęgniarka przyniosła dwie flaszki preparatu.

no to chlup!

godzina 14.10

wygoniłam Babcię B., bo zaczęłyśmy się tkliwie żegnać.

a twardzielki przecież nie płaczą...

godzina 14.30

wypiłam pierwszą flaszkę.
smaczniejszy ten Fleet od X-prepu.

godzina 14.40

był pan profesor.
operacja zacznie się jutro koło 10.00 - 11.00 i potrwa od trzech do sześciu - siedmiu godzin.
powiedziałam, że daję carte blanche, niech tną co się da, o ile da się cokolwiek.

godzina 15.00

preparat działa że aż.
wypadło mi już oko, śledziona i kręgosłup.

godzina 15.20

odpadła mi dupa.

zmęczyłam się.

idę się zdrzemnąć.

godzina 17.00

obudziła mnie pani pielęgniarka, zapytała się, czy czy mi w czymś pomóc, czy wszytko w porządku.

miłe.

Fleet nadal działa.

zgroza.

rozważam sens picia drugiej butelki tego preparatu, skoro pierwsza tak  d y n a m i c z n i e  działa.

godzina 17.10

mierzenie temperatury.

mam 37,2.

godzina 17.30

obchód był.

doktor: kto zadecydował o przyjęciu pani do operacji?

ja: ja sama.

- a tak serio?

doktor: a co będzie robione?

ja: a co się da, ja mam nadzieję że może uda się wykonać totalną gastrektomię.

lecę do wc.

Fleet woła mnie z drugiej strony.

godzina 18.30

ja przepraszam, że nie odbieram telefonów.

mimo wszystko nie do końca mam na to nastrój.

godzina 19.00

głodna jestem.

godzina 20.00

oglądam kabaret Hrabi:

oraz:

 http://www.youtube.com/watch?v=vgWL9bWmXiY - o wywiadówce.

http://www.youtube.com/watch?v=nZpaXViyPYM - o oglądaniu TV ze zrozumieniem.

 http://www.youtube.com/watch?v=AcVzuV3LNUU - o ciąży.
http://www.youtube.com/watch?v=ooGHbtF_Iz0&NR=1 - o Skarbówce.

godzina 21.00

pani pielęgniarka zrobiła zastrzyk Clexane.

i dała tableteczkę Dormicum (tylko proszę ją wziąć po kąpieli).

dalej oglądam kabarety.

godzina 22.00

prysznic.

zaczynam się zastanawiać, czy ja aby dobrze robię z tym parciem na operację.

godzina 23.00

przeglądam bazę nekrologów.
interesowaliście się kiedyś genealogią swojego rodu?

godzina 24.00

pogadałam przez skypa z Agą, która przybyła z dalekich Mazur żeby wesprzeć Niemęża i Giancarla w trudach rozstania ze mną. (kocham Cię i dziękuję).

łykłam Dormicum.

zamykam netbuka - zanim przyryję przez sen paszczą w klawiaturę.

dobranoc.

[190]. apdejt.

przed poprzednią operacją pisałam o tym, co jeszcze chcę w życiu zrobić.
pora na apdejt.

podtrzymuję pomysł o walnięciu kielicha gdy Giancarlo skończy studia.
i o wyjściu za mąż za Niemęża.
i o wwąchiwaniu się w ciałeczka wnucząt.

dodaję:
- wybrać córeczkę i imię dla córeczki jak tylko dam radę chodzić po operacji,
- potem drugą córeczkę albo jakąś taką w podobie,
- dokończyć chemioterapię (jeszcze ze dwa kursy w ramach terapii adiuwantowej. postanowiłam: nie dam się, zaleczę się),
- wybudować wymarzony dom na jakimś malowniczym zadupowiu.

***

dzień jak co dzień.
trochę odgruzowuję dom, podlewam rośliny, układam ubrania w garderobie, gotuję obiad, sprzątam porozrzucane zabawki.

poza tym dzień jak co dzień.
... gdyby nie fakt, że pakuję torbę do szpitala.

[189]. zbiórka krwi - podziękowanie.

kochani Bliscy,
drodzy Nieznajomi,

pragnę podziękować z całego serca za Wasze spontaniczne zaangażowanie się w pomoc.
byłam dziś w WIM-ie, do dzisiejszego przedpołudnia dostarczyliście prawie trzydzieści zaświadczeń (każde dotyczy przynajmniej 450 ml krwi!).
do domu przyszły kurierem przed chwilą z Piotrkowa jeszcze dwa zaświadczenia (dziękuję!), kolejne pięć powinnam dostać dziś popołudniu, następne - jutro i pojutrze.

wiem, że sporo osób nie zostało zakwalifikowanych w punktach krwiodawstwa do pobrania krwi.
tym osobom też serdecznie dziękuję - za dobre chęci.
i pamiętajcie - nawet jeśli nie zostaliście zakwalifikowani teraz, to możecie spróbować oddać krew za jakiś czas, bo przecież cały czas gdzieś ktoś potrzebuje takiej pomocy.

szczerze mówiąc samo dziękuję to mało.
może, jak trochę się ocyknę po operacji, przyjmiecie zaproszenie na moje urodziny?

[188]. symptomy.

w jednym z poprzednich komentarzy do posta ktoś poprosił o opisanie symptomów choroby nowotworowej.
w odpowiedzi Aniaha słusznie zauważyła, że znajdziecie tego typu informacje w necie.

ale przecież nikt normalny nie będzie przegrzebywał netu celem poczytania o potencjalnej chorobie.

mój typ nowotworu nie jest popularny.
w roku 2009 został sklasyfikowany na dziewiątym miejscu jeśli chodzi o częstość występowania, co oznacza, że dotyczy niewiele ponad 2% rakowej populacji.
na raka żołądka chorują przeważnie mężczyźni w podeszłym wieku.
kilkanaście, kilkadziesiąt lat temu choroba ta występowała częściej, bo ludzie mieli gorsze warunki do przechowywania żywności (no i mieli rzadziej lodówki).
często rak żołądka jest wynikiem długotrwałej choroby wrzodowej (czyli zarażeniem bakterią helicobacter pylori).
są różnego rodzaju raki żołądka - mało złośliwe, więc mało podatne na chemioterapię (jest taka zależność, niezłe, co?), złośliwe, które jeśli raczą (sic!), to reagują dobrze na chemię.

mój złośliwy skurwiel jest nietypowy - nie mam go W żołądku, jest NA żołądku - od zewnętrznej strony.

jakie są typowe objawy choroby?
(aż uśmiecham się gdy czytam to pytanie).
gdybym potrafiła wymienić je zawczasu, to nie przeszłabym tego wszystkiego co do tej pory się wydarzyło, nie działoby się to, co się dzieje.

nie leczyłabym bez sensu u lekarza rodzinnego kolejnych infekcji.
(w listopadzie ubiegłego roku poszłam do mojej rejonowej przychodni i powiedziałam pani rodzinnej doktor:
- ja umieram, przysięgam, ja umieram, pani mi pomoże. jak mi pani nie pomoże, to położę się tu na ziemi, oszaleję albo umrę.
a ona zachichotała się uroczo i odparła: - to typowe przesilenie, jest pani zmęczona, dam witaminki i coś na wzmocnienie.)

rak nie boli.
zaczyna dopiero pobolewać w chwili, gdy są duże nacieki, przerzuty; gdy rozrośnięte komórki napierają na inne narządy, uciskają nerwy.
ale przecież nie jesteśmy hipochondrykami, przecież z powodu niewielkich bóli nikt rozsądny nie idzie do lekarza, prawda?
...
no właśnie.

nie czuję się uprawniona do pisania o tym na co powinno zwrócić się uwagę żeby uniknąć zachorowania na raka żołądka.
co więcej, sądzę, że to niemożliwe.
ot, w drodze losowania niektórzy z nas zachorują i już.
i nie mam na myśli predyspozycji genetycznych (choć i to ma znaczenie), a uwarunkowania cywilizacyjne.
można jedynie próbować zminimalizować ryzyko: nie palić, nie pić alko, zdrowo się odżywiać (całkowicie wyeliminować potrawy tłuste, wędzone, z octem), uprawiać sport, żyć bez stresów.

gdy cofam się wspomnieniami do wydarzeń sprzed dwóch, trzech, pięciu lat, to dochodzę do wniosku, że pierwszymi objawami choroby nowotworowej u mnie były zmęczenie i brak odporności.
zmęczenie wiązałam z samotnym wychowywaniem dziecka i z pracą w korpo (wstawałam o 5.30 i wracałam do domu po 20.00, często byłam w delegacji).
nieustanne chorowanie wiązałam z zaliczaniem infekcji Syna (pierwsze lata w przedszkolu) i z nieczyszczoną klimatyzacją w biurowcu - akwarium.

wszystko da się wytłumaczyć.
lecz nie wszystko jest takie, jak nam się wydaje.

[187]. 10/10/10 godzina 10.10.

co robiliście o tej magicznej godzinie?
my przytulaliśmy się w trójkę w łóżku :)

***

po tradycyjnym niedzielnym kotlecie u Babci B. przeszliśmy do zajęć w podgrupach - Niemąż wrócił do domu do rzeźbienia w kompie, Syn oddalił się do Tatusia, a ja pojechałam gościć się u licealnego narzeczonego, Jego żony i córki.

zrobiłam kilka zdjęć, zjadłam tonę żarcia (oczywizda nadal się tuczę...), pogadaliśmy.
było baaardzo sympatycznie.

oto kilka portretów córki miłych Państwa, u których dziś grasowałam w lodówce:

[186]. przemiła sobota.

dziś przedszkolny przyjaciel Syna był u nas z rewizytą.

pogoda dopisała, więc pojechaliśmy puszczać latawca.

oczywiście ja też puszczałam latawca.

w domu chłopcy pobawili się w piratów-żołnierzy-złodziei-lekarzy-odkrywców, upiekłam Im ryż z jabłkami i z cynamonem, poczytałam książkę o słoniu Elmerze, nakarmiłam zapiekanką, a na koniec pojechaliśmy do małpiego gaju dla dzieci.
odwożąc gościa wpadliśmy jeszcze do sklepu po jajka - niespodzianki.
chłopcy byli wyraźnie zawiedzeni, że to już koniec wspólnej zabawy.

fajnie, że wytworzyli między sobą taką mocną nić porozumienia.

***

jak pamiętacie, na początku mijającego tygodniu byłam na konsultacji u profesora, który będzie mnie operował.
idąc do windy z pokoju profesora zauważyłam leżącego na parapecie tulipanka.
był wiotki i jakiś taki przemarznięto - wysuszony.
wzięłam go do domu i odratowałam.

patrzcie, jaki z niego ładny tulipan wyrósł:

i tym właśnie tulipanem, znacząco i symbolicznie, mówię Wam:

DZIĘKUJĘ ZA POMOC.

jesteście wspaniali.