[468].

(One Republic - Secrets)

***

przyjechała kilka dni temu Przyjaciółka.
karmi mnie, zabawia i przewija. jestem dopieszczona.

łazimy po sklepach z ciuchami.
stałam się posiadaczką:
- legginsów à la Domisie w bardzo szerokie, różowo - czerwone poziome pasy
- legginsów w stylu moje nogi są wyschniętymi parówkami w pomarszczonym celofanie
- pomarańczowych: balerinek, szala i bransoletki
- Sukienki Właściwej (kupiłyśmy identyczne)

bo przecież nie po to kupiłam sukienkę, by umrzeć!

[467].

(The Sound Of Arrows - Magic)

Pom-pom :)

***

od dziś Chustka udziela profesjonalnych, nieodpłatnych porad w zakresie przygotowania do oraz godnego przeżycia sigmoidoskopii.

chętni proszeni są o zapisy telefoniczne do osobistej asystentki Chustki - madmłazel Viledy pod numerem telefonu 504-mrach-mrach-mrrach.

[466].

(David Bowie - Let's dance)

***

byłam w pobliskim barze.
wypiłam hurtem wszystkie możliwe drinki.

bo żywe mam w pamięci słowa Ulubionego Doktorka: pamiętaj, alkoholicy lepiej znoszą chemioterapię.

[465].

(Pink Floyd - Obscured by clouds)

***

w powietrzu coś wisiało już od kilku tygodni.
pewnej poniedziałkowej nocy Giancarlo wstał z łóżka i przytuptał do mnie, siedzącej z zapoconymi oczami przed laptopem.
- chciałabyś może o czymś ze mną porozmawiać? - zapytał z poważną miną.
- nie, Synku. idź spać.
- a może chciałabyś mi powiedzieć, że będziesz mnie kochała nawet wtedy, gdy umrzesz?

***

byłam wczoraj na trzech tomografiach.
kciuków za opis nie trzymajcie - porozmawiałam z technikiem obsługującym tę kosmiczną maszynę. czarownie świecę naciekami w obrębie miednicy mniejszej, a na wątrobie wyrosły guzy z przepływami.

dum spiro, spero.

[464].

(The Chemical Brothers - Where do I begin)

***

mam plan.







musi się udać.

[463].

(Strachy na lachy - Czarny chleb i czarna kawa)

***

czasu się nie zatrzyma.
czasu się nie zawróci.

***

a tyle jeszcze rzeczy mam do zrobienia.
zjeść 26 września 2011 sushi z moimi ulubionymi mecenasami.
kupić psa. będzie miał na imię Kawon.
zrobić biznes życia.
popłynąć łódką po mazurskich jeziorach ze sternikiem - Niemężem, przyjaciółmi, naszymi dzieciakami oraz Viledą i Kawonem.
wyprawić Syna na studia.
zatańczyć z Voldemortem na weselu Syna. założę szpilki z metalowymi flekami i niechcący będę mylić w tańcu kroki.
rozpieszczać wnuczęta: nosić je cały czas na rękach, pozwalać na rysowanie po ścianach, karmić przed obiadem słodyczami.

taki mam, kurwunia, plan.
oby błogosławiony Jerzy zechciał go przedłożyć władzom wyższej instancji.

[462].

(Paula Morelenbaum & João Donato - E muito mais)

***

mam nowe wcielenie.
jestem ciocia Oanna.

ciocia Oanna przyjeżdża niespodziewanie nocą.
przybywa z wieloma pakunkami, w których nie wolno grzebać, a w których chowa słodycze i prezenty (- ciociu Oanno, co masz dla mnie, co masz dla mnie? - głosik J. niesie się polami, aż do asfaltowej ulicy).
ciocia Oanna wyciąga igłą kolce berbersów ze stóp (- ciociu Oanno, przestań, jesteś starą, śmierdzącą kotem babą. przestań, ja już będę nosił sandałki).
ciocia Oanna zmusza do mycia rąk po sikaniu.
każe jeść przy stole.
kupuje herbatkę (- ciociu Oanno, bekło mi się prezentem od ciebie).
sypia po każdym posiłku.
pozwala wchodzić do jej pościeli na przytulanie.

czuję się przy Nim jak Mary Poppins.

***

właściciele J. mówią - jak to dobrze, że się poznaliśmy.
ja też się cieszę.
i zgadzam się z Niemężem - ludzie, z którymi się przyjaźnimy, świadczą o nas. o tym, kim jesteśmy.

[461].

(Veronica Mortensen - Julie)

***

oto pocztówka z wakacji.

pozdrawiam z niedzielnego spaceru.
nie wszystkie dziecka są na zdjęciu - dwa sztuki żeńskie wyjechały na wakacje.

jestem wspaniałą matką wielokrotną.
wiążę moje wyjątkowe kompetencje, zapał i cierpliwość z tym, że mogę nią być właśnie wtedy, gdy mi się zachce.
i tym cudowniejsze są doznania wielokrotnego macierzyństwa, iż dotychczas trwały per day zaledwie po kilka godzin.

szapoba matkom potrójnym i wzwyż.
rąk, nóg, oczu nie starcza do obsługi towarzystwa.

[460].

(Fasolki - Ta Dorotka)

***
jechaliśmy, jechaliśmy i słuchaliśmy.
Giancarlo wygrał w konkursie Radia Bajka (Warszawa - 89,9 FM) płytę.
świetne radio, dziękujemy Małgosi i Krzysztofowi z naszego sushi za rekomendację!

w końcu radio straciło zasięg, zaczął padać deszcz.
i padał, padał, padał...
zjechaliśmy z hajłeja. pojechaliśmy na szagę.
i dojechaliśmy.

- mamusiu, jest cudowna, ale tu ładnie, jaki śliczny domek. to moje najlepsze wakacje w życiu.

ha!

[459].

***

ciurli - ciurli, pam - pa - ram - pam.
wchodzimy w interakcję.
blogerka chustka - czytelnicy, czytelnicy - blogerka chustka.
pan z emogrzywką nienawidzi (pani blog jest plugawy!).
rozhisteryzowane panie drukują chustkę po nocach (mamy, mamy dowody! pokażemy w prokuraturze! - urze... urze... - odpowiada im beznamiętne echo).
Kolejna, w trosce o Voldemorta, radzi mu nie czytać tego bloga.
mecenas mówi zatrwożona: byłam u pani na blogu, sama siebie teraz się boję.
ple, ple, ple.
bla. bla.
ale!
na podstawie komentarzy i maili tuszę, iż nurtuje Was, ile jest prawdy w blogasiu.
otóż.
tu jest święta prawda, tyż prawda i gówno prawda.
wszystko razem.
ale!
wbrew pozorom (i zarzutom) nie piorę tu brudów rodzinnych czy towarzyskich.
nie piszę o bieżących problemach Syna, Niemęża, moich.
nie dowiecie się z bloga z kim i nad czym pracuję.
mimo tego, jednak, blog JEST o mnie.
jest dziennikiem. jest literaturą. jest fikcją. jest prawdą.
hm...
nie jestem pewna, czy my się rozumiemy.

i dwa zdanka do tych, którzy martwią się o poziom wypowiedzi internautów w komenciach.
albowiemzaprawdęwszelakobynajmniej wali mnie większość komentarzy.
prym tu wiodą komentarze anonimowe, wiszące mi dorodnym kalafiorem.

[458].

(Elaine Paige - Memory)

***

miałam wtedy półtora roku.
pamiętam widok z okna samolotu. małe domki, które chciałam wziąć w dłoń i schować do kieszeni.
druga migawka dotyczy hotelu. czerwony dywan w holu i odkurzacz, który był niemal mojego wzrostu.
trzecie wspomnienie dotyczy żywopłotu i chodnika przy Balatonie.

Giancarlo pamięta schody w domu w Nigdzie (tam, gdzie mieszkaliśmy z Voldemortem).
pamięta te drewniane schody i okno, przez które wyglądał, gdy już udało Mu się do niego podpełznąć.
Jego wspomnienie jest wcześniejsze od mojego.
miał wtedy około roku.

oprócz tego obrazka z wakacji, trzymam wiele innych. chyba z podobnego okresu.
zatrzymałam pod powiekami cienie kształtów, niewyraźne kolory, rozmyte faktury.
najmocniej czają się we mnie zapachy.
kotlety mielone i sałata ze śmietaną Babci M., Mamy Mamy.
jaśmin, peonie, konwalie w porannej rosie.
jajecznica ze szczypiorkiem.
fioletowe irysy.
ozon po burzy.
choinka z prezentami.
letni kurz.
mróz.

[457].

(Brygada Kryzys, To co czujesz)

***

byłam dziś u Ulubionego Doktorka.
mam skierowanie na tomografię.
i receptę na strzyk - strzyk z bedwanaście.
i zalecenie żarcia żelaza.

podczas mojej wizytacji onkologa, Syn rozrywał się towarzysko w kajaku.
dacie wiarę, że sześciolatek umie/może sam pływać kajakiem?!
jestem dumna. i zachwycona.

[456].

(Habakuk - Kryzys)

***

byliśmy dziś na prapremierze filmu Pan Popper i jego pingwiny.

letnie, rodzinne kino z mądrym przesłaniem.
nic odkrywczego, ale nie nudziliśmy się.
Giancarlo tak się wzruszył, że pod koniec filmu aż mnie całował po rękach i skakał w fotelu z radości.

***

a teraz wybrane widoczki z pierwszych w życiu, wymarzonych tygodniowych wakacji z najukochańszym tatusiem - pierwowzorem i ideałem mężczyzny.
mocniejsze fragmenty pomijam. niech zatrze się o nich wspomnienie. niech przepadną w mrokach dziejów, odmętach szamba, otchłani zsypu.
tatuś powiedział do mnie "zamknij się kurwa, bo ci tak przyleję w dupę, że będziesz mieć ją siną".
tatuś wrzeszczał na mnie i szarpał mną, bo zapodziałem gdzieś w przyczepie jednego kapcia.
nazwał mnie złodziejem, bo znalazłem na plaży 20 groszy i schowałem je do kieszonki dla ciebie, mamo, bo chciałem zbierać pieniążki dla ciebie.
tatuś nie dał mi herbatki przed spaniem, bo powiedział, że musi mnie pilnować, żebym założył piżamę. a rano jak prosiłem o picie, to powiedział, że nie da, bo nie był w sklepie.
tatuś powiedział, o nas, że jesteśmy źli, że nasze matki są świruskami. że jesteśmy rozpuszczonymi bachorami, że sprzeda nas Cyganom, że nie chce być ojcem takich dzieci, że ja jestem gówniarz, a ona szczylówa; że odeśle nas ekspresem do domu. a jak powiedział, że odeśle, to się ucieszyłem, że zaraz będę w domu z tobą, ale nie odesłał.
a ta nowa dziewczyna tatusia mówiła, że ludzie się zmieniają i że tatuś będzie dla niej dobry. ona mu w kółko służy, a on jej rozkazuje: podaj kawę, podaj laptopa, przynieś ładowarkę.
i tatuś się z nami nie bawił, tylko zajmował się jej synkiem, a my razem sobie chodziliśmy, a oni się przytulali i całowali.
i smaczek na deser:
Babcia I. mówi, że jesteśmy niedobrymi dziećmi i pyta się nas, dlaczego TO robimy tatusiowi.
ale jak babcia o coś pyta się albo prosi tatusia, to tatuś do niej mówi "a idź w pizdu".

i co Wy na to, moi mili Czytelnicy?
na bogato było, co?
niech się zapoznaje z przemocą psychiczną, emocjonalną, fizyczną od maleńkości, a co.
może to był tylko tydzień wakacji, ale za to zajebiście po chuju.

nie przebaczę sobie tego nigdy.
Synku, przepraszam.

[455].

(Edith Piaf - Non, je ne regrette rien)
wiem, że już kiedyś to było, ale dziś też będzie.

***

bo dziś pijemy, proszę Państwa.
nie wylewamy za kołnierz.
pijemy do dna, systematycznie, co wpadnie pod rękę.

chlup!

[454].

(Grzegorz Turnau i Dorota Miśkiewicz - Naszyjnik)

***

nie było innej możliwości: dziś również byliśmy w parku linowym na Bielanach.
pan Marek jest czarujący, a Jego jakość obsługi klienta - zachwycająca.
pamiętał nas, przywitał, pomógł Giancarlowi wpiąć się karabińczykiem w linę przy wózku.

przewiduję, że w najbliższym czasie jeszcze nie raz tu przyjedziemy.

***

a tymczasem serdecznie pozdrawiamy ze studia TVP1 - w imieniu swoim oraz Agatki.

[453].

(3 Doors Down - Kryptonite)

mocny tekst.

***

- trochę mam wątpliwości mamo, czy ten twój pomysł jest dobry.

- co?? karabińczyk? jedną ręką?? mamo, ja się boję.

- nie jestem niezdarny, prawda?

- oj mamo, mamo, przecież wiem, nie musisz mi powtarzać co mam robić.

- nic się nie boję, wiesz? od początku wiedziałem, że będzie fajnie.

- to co, możesz kupić jeszcze jeden bilet?

[452].

***

zachwiała mi się równowaga i nie daję rady składnie pisać.
myślami jestem daleko, bardzo daleko.

Vileda nie odstępuje mnie na krok.
przy komputerze leży na moich kolanach.
w łóżku - z łbem wciśniętym w moją pachę.
w łazience pilnuje mnie chłepcząc bieżącą wodę z kranu.
Syn powtarza, że jestem najukochańszą i najlepszą mamą na świecie.
Niemąż ściska moją dłoń w swojej dłoni, gdy widzi, że zaczynają mi się szklić oczy.
ale ja nie płaczę, nie.
nie mogę.
nie mam tuszu wodoodpornego, więc nie mogę płakać.

w poniedziałek zrobię dwa badanka, na środę planuję wizytę u Ulubionego Doktorka.
pewnie zleci wykonanie TK i MR.

[451].

(Robbie Loe d'Amour)

***

tymczasem za kulisami bloga toczy się prawdziwe życie.
ludzie rozwodzą się, popełniają samobójstwa, zostają przez rodzinę zamknięci w szpitalu psychiatrycznym. zabijają samochodem po pijaku przechodniów, piszą anonimy, wtapiają oszczędności życia w kredyt mieszkaniowy, zachodzą w ciążę, okradają Skarb Państwa, zabijają podczas napadu przypadkowym skokiem kolan na tchawicę. biorą ślub, piorą, prasują, gotują, prostują u ortodonty zęby. przemycają kokainę, zegarki, informacje, karty SIM.
do wyboru, do koloru.
a ja muszę zebrać się w sobie i wyruszyć na badania kontrolne.
niby nic, a jednak.

[450].

***

zanurzam się w swoich myślach.
i odpływam.

kłopotem jest fakt, iż bardzo słabo pływam.

[449].

(Ed Sheeran - Wayfaring Stranger)

***

(...)
Pojedyncze gesty, skrawki ruchów; niekiedy nawet fragmenty roślin, przypadkowo zauważone, zniewalające w swej bezinteresowności i bezradności zwierzątko. Odnajdujemy w tym wszystkim strzępki chwil niezapomnianych i rzadkich, ale na tyle przejmujących, że naznaczają nasze życie na zawsze. Takie momenty są niczym oazy na pustyni naszej codzienności. Oznaczają przystanięcie – choć niekiedy niemalże niezauważalne. Ale uchyla się przez nie szczelina innego świata. Wpada przez nią blask i moc. Można zaczerpnąć oddechu, orzeźwić się i nasycić, pokrzepiając na żmudnej drodze codzienności.

Kiedy wszystko zdaje się takie samo i szare, zwyczajnie braknie sił i entuzjazmu. Wiele spraw toczy się mocą własnej bezwładności. Coraz bardziej uginamy się pod ich ciężarem. Jakbyśmy byli wprasowani w lepką i nieciekawą masę trudnej ludzkiej rzeczywistości – w masę, która coraz mocniej nas pochłania i pozbawia szerszych perspektyw.

Szansą pozostają jedynie nieoczekiwane spotkania – to, co niby przypadkiem wpadnie nam w oko, a na czego widok jakby mocniej bije nam serce. Niby zwyczajne, a przecież niepowtarzalne gesty, jakaś linia ciała, grymas twarzy; albo miejsca i ukonkretniająca je gra światła; sploty linii – plamy barw: nieoczekiwane wrażenia, które przeciskają się przez bezkształtną szarzyznę naszych codziennych i żmudnych zmagań. Wrażenia, które są w stanie nadać sens większości naszych doznań, scalając je w wyrazistą całość, nadając jednoznaczny kierunek ich przepływowi.



Potrzebujemy tych spojrzeń – i tego wszystkiego, co z nich wynika.

Potrzebujemy drgnienia serca, które im towarzyszy – a także pojawiających się w konsekwencji pokoju i ciepła.

Bo tylko w ten sposób można się wyrwać choć na chwilę z otaczającego nas marazmu.

Im więcej takich chwil, tym skuteczniej możemy przesuwać się – jakby przeskakiwać – po powierzchni naszego życia.